You are currently browsing the monthly archive for april, 2008.
Veel mensen geloven me niet als ik zeg hoe onhandig ik ben. Tot ze me wat beter kenen. Bijna elke keer als ik de oven gebruik verbrand ik mijn vinger. Als er een bekertje koffie in mijn buurt staat, gooi ik het gegarandeerd om. Net op belangrijke papieren natuurlijk, anders zou het niet erg zijn. Ik loop heel vaak tegen mensen op, ook al is er plaats genoeg. Gelukkig kent Vriend me en haalt hij dingen voor me uit de oven of verzet mijn bekertje koffie zodat ik het niet kan omstoten.
Spijtig genoeg is Vriend niet de hele dag aan mijn zijde en dan gebeuren er ongelukken, zoals gisteren… Ik heb deze week geen les Duits. Heel wat leuke dingen gepland. Maar gisteren sprong ik iets te hevig uit mijn stoel waardoor ik keihard met mijn voet tegen de (ijzeren) poot van de zetel stoot. En ik had geen schoenen aan. Resultaat: een opgezwollen voet waar ik niet op kan steunen. Buiten mooi lenteweertje, en ik zit binnen. En het ergste van al is, het is mn eigen schuld 
Vanaf donderdag familie op bezoek. Laat ons hopen dat het tegen dan beter is…
Vrijdagavond had ik zin in een culinair experimentje. Vriend had een werkgerelateerd dineetje, de ideale moment dus. Het werd de Roquamole van Nigella Lawson. Ik ben een grote fan, maar op de een of andere manier had ik me nog nooit aan een gerecht van haar gewaagd. Het was lekker en zo poepsimpel, dat je het nauwelijks koken kan noemen…
Men neme: 1 rijpe advocado, 70g blauwe kaas zoals Roquefort, 1 lenteuitje. een paar Jalapeno pepertjes uit een pot, 0.5 dl zure room, als avondmaal voor 1 of als hapje voor 3. De advocado met de zure room en de Roquefort door elkaar prakken en de in kleine stukjes ui en pepertjes bijvoegen. Volgens Nigella eet je dat als dip met tortillachips, maar ik heb het wat gezonder gehouden met reepjes wortel. De frisse smaak van wortel (of andere groente) lijkt me ook beter samen te gaan met de ietwat zware smaak van de Roquamole. Het lijkt een vreemde combinatie maar het smelt verukkelijk samen! Ik kijk er al naar uit om in onze nieuwe keuken (lees: veel plaats) de rest van haar kookboeken uit te proberen.
PS Probeer de overschot niet te bewaren – zoals ik gedaan heb – want je krijgt een bruine onsmakelijke smurrie.
We hebben het appartement waar we op hoopten! Ik kan het zelf nog amper geloven. De vrouw van het agentschap had mijn vriend gebeld maar ik heb toch nog eens teruggebeld om het te checken… Vriend zn Duits is namelijk zeer gering.
Vanaf 16 mei huren we een modern 3 slaapkamer appartement met 2 badkamers en groot terras. Van een verbetering gesproken… De fles champagne die al maanden op ons staat te wachten – wachtend op het verlossende telefoontje – wordt vanavond eindelijk ontkurkt! Dat gaat smaken.
Op mijn blogronde heb ik een toepasselijk stokje gevonden. Gevonden, want niemand heeft het me toegeworfen, maar ik maak dankbaar gebruik van Twinkeltjes gastvrijheid. Toepasselijk, want het gaat over boeken en dat is deze week ons thema in de Duitse les.
1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.
Even ”Samen ben je minder alleen” van Anna Gavalda uit nijn tas opgediept, omdat ik daar vanmorgen een uiteenzetting over heb gegeven. Trouwens een echte aanrader! Het boek is in 2006 verfilmd als “Ensemble, cest tout” met Audrey Tatou (Amelie Poulain!) in de hoofdrol.
In een appartementencomplex in Parijs raken de levens van vier mensen onlosmakelijk met elkaar verbonden. De 26 jarige Camille leidt een eenzaam leven. Wanneer ze ziek wordt, geeft de welgemanierde Philibert, telg uit een verarmd adelijk geslacht, haar onderdak. In hetzelfde appartement woont de ongemanierde Franck. Hij houdt eigenlijk alleen van zijn grootmoeder Paulette. Wanneer zij in een sfeerloos verzorgingstehuis dreigt weg te kwijnen, besluiten de drie huisgenoten haar erbij te halen.
Hoewel de eerste kontakten niet vlot verlopen, vinden de huisgenoten het gelijk bij elkaar en komen ze alle vier in het reine met hun verleden. Dankzij hun liefde voor elkaar kunnen ze tot volle ontplooing komen en zich verzoenen met het leven.
2. Open het boek op bladzijde 123 en zoek de 5de zin.
Ze vroeg zich af hoe hij dit idiote ritme kon volhouden en kreeg al snel een antwoord: hij hield het niet vol.
3. Post nu de volgende 3 zinnen.
Dus dat ging onvermijdelijk weleens fout. Hij ging finaal over de rooie omdat sommige etenswaren niet zo goed in de koelkast waren teruggezet of verkeerd waren ingepakt; dan zetten hij de dingen op de tafel waarbij hij de theepot omgooide en schold hen helemaal verrot; Godverdomme! Maar hoe vaak moet ik jullie dat nog zeggen?
Omdat ik weleens benieuwd ben welk boek zij zoal liggen hebben, gooi ik dit stokje naar Saartje, Zita en Life is a dance. Vangen als je er zin in hebt!
Het gaat al heel wat beter tussen Vriend en ik sinds mijn laatste post. Gelukkig is de koude oorlog overgewaaid en kunnen we weer gewoon met elkaar praten. Uitpraten zou ik het niet noemen, maar het is een eerste stap. Hoewel we hier in Zurich op elkaar zijn aangewezen en veel tijd met elkaar doorbrengen, voelde ik dat niet zo aan. Dit weekend wist ik het weer: Vriend en ik zijn een koppel, en daar ben ik blij om.
Ook op appartementgebied is er positief nieuws te melden. We hebben een appartement op het oog, in een dorp net buiten Zurich. Rustig, goede buurt, groot modern appartement en je bent in enkele minuten in Zurich Stad. Ideaal dus. Enige minpunt is dat het dicht bij de luchthaven ligt. Maar we hebben wat rondgevraagd en er een tijdje blijven staan, en het valt goed mee. En snachts mogen ze gelukkig niet vliegen! Deze week nog weten we of we het krijgen of niet. Fingers crossed
Zondag schreef ik: Ruzie gemaakt met Vriend maar het daarna met een goeie babbel bijgelegt. Dat was gelogen of – beter gezegd – de verdraaide waarheid. Zondag scheen de zon en zag ik alles door een roze bril. Vriend en ik hebben serieuze ruzie gehad (eigenlijk het hele weekend) en ik heb het daarna proberen uit te praten. Wat niet gelukt is, omdat Vriend deed alsof er niks gebeurd was. Ik weet het even niet meer. Sinds we terug zijn in Zurich is een verkeerd woord genoeg, om de boel te laten ontploffen.
Sinds onze ruzie doet Vriend ongelooflijk koel tegen me en hij lijkt dat oke te vinden. Ik allesbehalve. Ik heb het geprobeerd, hem op dezelfde manier te behandelen. Maar ik kan het niet, zo zit ik niet in mekaar. Hij mag gerust mijn maatje zijn – graag zelfs – maar bovenal is hij mijn Lief.
Dedoeme, zoveel vragen en zo weinig antwoorden.
Gisteren vierde Zurich Sechseläuten, hier in de stad een echte feestdag waarbij iedereen vrij had en alle winkels gesloten. Het is een oud gildegebruik ter verwelkoming van de lente, dat gepaard gaat met optochten. De kop van de Böoog, (= een reusachtige sneeuwman die de winter symboliseert) wordt volgestouwd met explosieven en dan in brand gestoken. Des te langer het duurt eer der Böoogenkopf explodeert, des te slechter wordt de volgende zomer.
Qua verwelkoming van de lente kon het anders wel tellen. Het heeft de hele dag gegoten en gedonderd en er is nog geen beterschap in zicht…
Ruzie maken met Vriend, maar het daarna met een goeie babbel weer bijleggen. Prachtig Baden zien. Kuieren langs de rivier. Samen een Mc Flurry eten op een bankje in de zon (mijn eerste zomerlijf-zonde). Luidkeels meezingen in de auto.
De vlinder heeft vandaag even kunnen fladderen.
Een borrelende vulkaan, net voor de uitbarsting.
Een rups in zijn cocon, net voordat hij een vlinder wordt.
Een kabbelend beekje, met de ambities van een klaterende waterval.
Een fles bubbels, waar je heel hard mee schud, maar niet opent.
Maar wat als de vulkaan niet uitbarst, de vlinder niet vliegt, de waterval niet klatert en de bubbels niet feesten?
Beslissen of ik mijn cursus Duits verleng of nu al werk ga zoeken. Beslissen of ik me inschrijf voor het Examen: Zertifikat Deutsch in Juli (inschrijvingsgeld 160 euro). Beslissen welke ziekteverzekering we nemen. Beslissen welke franchise we op die ziekteverzekering nemen. Beslissen of we een Omnium autoverzekering nemen enzovoort.
Enerzijds lastig want ik ben nooit goed geweest in het nemen van beslissingen, maar anderzijds ook goed want dat betekent dat ons leven in Zurich eindelijk vorm krijgt. Vriend heeft sinds begin deze week zijn C-vergunning (de gunstige vergunning die je als buitenlander in Zwitserland kan krijgen). Mijn B-vergunning is in de maak, we zijn onze verzekeringen in orde aan het brengen. Van zodra dat gebeurt is moeten we onze dommicilie -en dus ook onze pas- laten wijzigen en zijn we officiele inwoners van Zurich. Alleen het leuke appartement ontbreekt nog.
Die onzekerheid van de laatste weken knaagde enorm aan me. Nu alles stilletjesaan op zijn pootjes valt, kunt ge niet geloven hoe blij ik ben. Er valt echt een gewicht van mijn schouders. Let the weekend begin!
