Mijn vader vroeg me dit weekend – zeer onrechtstreeks, maar weinig subtiel - wanneer, en of Vriend en ik gaan trouwen. Een vraag waar ik hem het antwoord schuldig op moet blijven. Dat heb ik hen dan ook gezegd: dat kan volgend jaar, binnen 10 jaar of nooit zijn. Hoewel ik wel graag zou willen trouwen.
Ik had het er onlangs nog over met een vriendin die in juli trouwt. Een beetje hetzelfde verhaal als bij ons: al een hele tijd samen, samenwonend en altijd van de daken geschreeuwd dat ze niet gingen trouwen hoewel ik wist dat Zij dat wel wilde. Hij was geen tegenstander, maar vond het gewoon niet nodig. Maar uit liefde voor zijn vriendin is hij vorig jaar dan toch door de knieen gegaan. Geen te groot gedoe, gewoon een leuk feest met familie en vrienden. Awel, dat vind ik nu is schoon ze…
Begrijp me niet verkeerd, tis echt niet dat ik zo veel belang hecht aan het huwelijk. Ik heb veel begrip voor mensen waarbij dat boterbriefje niet hoeft. Voor mij hoeft dat ook niet, maar ik zie het als een extraatje. Vriend en ik zijn al 7 jaar, we waren zowat mekaars eerste lief. We hebben al heel wat meegemaakt, al een aantal keer bijna uit elkaar geweest. Ik zou een huwelijk een mooie manier vinden om aan iedereen te zeggen dat we echt voor elkaar kiezen. Dat we elkaar graag zien. Dat mag gevierd worden vind ik.
En nee, ik ben niet zo naief te denken dat een huwelijk een garantie is voor een leven samen. Alles behalve. Maar of je nu trouwt of niet, een relatiebreuk is sowieso pijnlijk. We hebben geen glazen bol… onze relatie kan nog 30 jaar duren of ze kan binnen een maand gedaan zijn. Who knows! We hebben altijd gezegd dat we zouden trouwen van zodra ik afgestudeerd ben. Dat is ondertussen bijna 2 jaar geleden 
Ik maak daar echt geen probleem van. Ik weet dat Vriend ook wil trouwen, maar hij vind dat er op dit moment andere dingen belangrijker zijn… en daar ben ik het mee eens.
Toch ga ik in juli – stiekem – een beetje jaloers zijn dat ik daar niet sta te stralen…
4 comments
Comments feed for this article
mei 8, 2008 bij 5:59 am
Josie
Voor ons was trouwen toch vooral de kers op de taart; je engagement tonen en delen met vrienden en familie, aan iedereen duidelijk stellen dat je voor elkaar gekozen hebt, je liefde voor elkaar vieren. En dat vonden wij heel speciaal. Samenwonen heeft toch net iets minder engagement vind ik persoonlijk, al zijn er evengoed koppels die na 6 maanden getrouwd leven al scheiden en op een ander gaan (ik ken er persoonlijk helaas) en koppels die een leven lang ongetrouwd samen gelukkig zijn. Maar voor mijn eigen gevoel moest trouwen er echt bij, heeft het echt wel een betekenis en meerwaarde…
mei 8, 2008 bij 7:43 am
saartje
Ik begrijp helemaal hoe je je voelt. Het MOET allemaal niet echt, maar het is net dat extraatje dat het h’m doet…
Spijtig genoeg vindt een groot deel van onze omgeving ook dat het dringend tijd is om de stap te zetten en ze laten dus geen gelegenheid passeren om Vriend er attent op te maken…
Als ze zo nog even verder doen, heb ik binnenkort een Vriend met een dégout!
mei 10, 2008 bij 10:01 am
Zita
Ik heb altijd heel luid verkondigd dat ik nooit zou trouwen. Tot ik Lief leerde kennen…
Lief en ik willen en gaan wél trouwen. Ook wij zien daarin de ultieme uiting van onze liefde van elkaar, willen daarmee tonen dat we voor elkaar kiezen. En dat hoeft voor ons helemaal niet in ‘t lang en in het breed (en zeker niet voor de kerk).
Dat boterbriefje is geen garantie op een leven lang gelukkig samen, maar het is voor mij wel een teken dat je ervoor wil gaan en er alles aan wil doen om samen de eindmeet te halen.
mei 15, 2008 bij 7:56 am
Little Witch
Op zich was trouwen voor ons niet NODIG. We woonden wettelijk samen al, maar voor mij maakte eht toch wel een evrschil. Ons idee was om het bescheiden te doen, misshcien zelfs zonder dat iemand het wist pakweg in Las Vegas..
Uiteindelijk werd het toch een groot feest met alles erop en eraan.. Dat was wel fijn, al waren de grootste momenten die van onze plechtigheid (wel persoonlijk maar enkel voor burgerlijke stand) en onze fotosessie en uiteraard de kers op de taart: een geweldig mooie trouwjurk. Ik zou het heel graag overdoen, maar dan misschien niet meer met een dinerfeest. Eerder gewoon een dansfeest met wat hapjes en enkel onze vrienden en naasten.. (want believe me al dat organiseren en wie zet je waar en wie vraag je wel en niet: dat hoefde voor mij niet)