Mijn mama en grootouders waren dit weekend op bezoek. Ze kwamen helpen met lampen en schilderijen ophangen, gordijnen stikken en ophangen en bij IKEA de bureau halen. Het was nog maar drie weken geleden dat ik ze gezien had, maar ik had er heel hard naar uitgekeken. Die drie dagen waren zo intensief en plezant, dat ze voorbij waren voor ik het besefte.

Gisterenmiddag – bij het afscheid nemen – gebeurde dan ook wat ik absoluut niet wou: ik barste in tranen uit. Omdat ik mijn mama vreselijk mis. Omdat mijn grootouders steeds ouder worden en ik niet zo veel tijd meer met hen heb. Omdat het nog een maand duurt eer ik mijn broers en zussen weerzie. Omdat mijn jongste broer dan op vakantie is, en het dus 2 maanden duurt eer ik hem terugzie. Omdat. Omdat. Omdat.

Vriend deed er alles aan om mn gedachten te verzetten, maar ik heb me de ganse dag verloren gevoeld. Vandaag is de routine van elke dag weer begonnen en de heimwee weggeebd. Twas een leuk weekend en het appartement is nu in orde. Ik ben gelukkig hier… maar de heimwee, die heb ik toch onderschat.