1 jaar geleden had ik er mijn laatste werkdag opzitten. Mijn voorlopig contract liep ten einde en het beloofde vaste contract ging uiteindelijk -door herstructureringen- niet door. Een geluk bij een ongeluk, want anders woonde ik nu misschien niet in Zurich. Daarna een nieuwe tijdelijke job gezocht maar 2 maanden waren te kort om iets te vinden. Sinds ik afgestudeerd ben heb ik al langer thuisgezeten dan ik gewerkt heb. Een luxepositie is het allszinds, want Vriend verdient genoeg. Maar het begint echt wel te knagen… We zijn hier min of meer gesetteld, met duits begint het goed te vlotten, het wordt echt tijd voor een job!

De laatste weken was ik mezelf kwijtgeraakt. Een herkenbaar gevoel voor mij, maar ik heb er een hartsgrondelijke hekel van. Ik wist eigenlijk niet waarom… tot ik wat opzoeken gedaan heb op internet en met andere vrouwen in gelijkaardige situatie gebabbeld heb. Nu heb ik begrepen dat je een onderscheid moet maken tussen “wat je doet” en “wat je bent”. Dat klinkt misschien vreemd, maar het klopt als een bus. Omdat ik niks anders meer deed dan thuis zitten en het huishouden doe, begon ik me op de duur minderwaardig te voelen. Pas op, ik vind het huishouden zeker geen minderwaardige job maar ik heb geen kinderen en geen supergroot huis met tuin dus dan blijft je huishouden beperkt he… Ik had echt het gevoel in een mentale coma te zitten

Maar mijn malaise is bijna ten einde. Volgende week is het examen duits, en daarna komt een aaneenschakeling van bezoekjes en een reisje naar Frankrijk. In augustus tort ik me dan op de arbeidsmarkt. Volgens mijn begeleidster zou het haalbaar zijn in september al een job te hebben, omdat ik niet te kieskeurig ben. Laat het ons hopen!