Heimwee

Mijn mama en grootouders waren dit weekend op bezoek. Ze kwamen helpen met lampen en schilderijen ophangen, gordijnen stikken en ophangen en bij IKEA de bureau halen. Het was nog maar drie weken geleden dat ik ze gezien had, maar ik had er heel hard naar uitgekeken. Die drie dagen waren zo intensief en plezant, dat ze voorbij waren voor ik het besefte.

Gisterenmiddag – bij het afscheid nemen – gebeurde dan ook wat ik absoluut niet wou: ik barste in tranen uit. Omdat ik mijn mama vreselijk mis. Omdat mijn grootouders steeds ouder worden en ik niet zo veel tijd meer met hen heb. Omdat het nog een maand duurt eer ik mijn broers en zussen weerzie. Omdat mijn jongste broer dan op vakantie is, en het dus 2 maanden duurt eer ik hem terugzie. Omdat. Omdat. Omdat.

Vriend deed er alles aan om mn gedachten te verzetten, maar ik heb me de ganse dag verloren gevoeld. Vandaag is de routine van elke dag weer begonnen en de heimwee weggeebd. Twas een leuk weekend en het appartement is nu in orde. Ik ben gelukkig hier… maar de heimwee, die heb ik toch onderschat.

Voetbalgekte

Ik ben nooit een voetbalfan geweest, en zal het ook nooit worden. Vriend gelukkig ook niet. Toch weet ik dat in 1 week EURO 2008 plaatsvindt in Zurich. Niet moeilijk, je kan hier al maanden geen winkel binnengaan of ze slaan je om de oren met de gekste voetbalproducten. Bij onze bakker hebben ze zelfs speciaal EURO 2008 brood. Dat is nu eenmaal commercie.

Maar sinds een aantal weken zie je enorm veel autos rondrijden met aan weerszijden vlaggetjes. Meestal de Zwitserse vlag natuurlijk, maar ik heb ook al Italiaanse en Franse vlaggetjes gespot. En dat zijn altijd dikke bakken, met achter het stuur een nette man in kostuum. Niet het prototype voetbalhooligans dus.

Grappig vind ik dat, zie je in Belgie iedereen al zo rondrijden?

Sushi

Af en toe gaan we met vriendinnen van de Duitse les lunchen. Ondertussen kennen we al een handvol restaurantjes waar je lekker en niet zo duur kunt lunchen. Gisteren gingen we sushi eten, wat ik nog nooit gegeten had. Maar ik ben niet vies van een foodexperimentje, integendeel.

Het was zoals gewoonlijk heel gezellig maar de sushi was geen succes. Eerst kregen we misho-soup, een niet nader geidentificeerde vissoep die ik echt niet binnen kreeg. Ik weet het, niet echt beleefd. Ik was dan ook zeer blij als ook Caroline de soep liet staan. Daarna gesukkeld om met de stokjes een stukje sushi op te nemen. Ik dacht dat ik nooit een stukje in mijn mond zou krijgen! En de stukken waren te groot om in een keer te eten. Geen idee waarom, maar ik vond de sushi echt niet smakelijk! Ach ja nu heb ik het eens geprobeerd he…

Indrukken…

… vanuit ons nieuwe appartement:

• Ik doe elke dag nog ontdekkingen van dingen waarvan ik niet wist dat ik ze had. Alle meubels lijken nieuw, ook al hebben we de meeste 4 jaar.
• Mijn rug verhuist niet graag. Hij loopt ook niet graag uren aan een stuk in de IKEA rond.
• Mededeling aan mezelf: eerst de gebruiksaanwijzing van de oven lezen vooral je een quiche bakt. Of je kan de quiche wegsmijten en pizza bestellen.
• We hebben heel het weekend buiten op ons terras gezeten en gegeten, zalig.
• Elke ochtend om 6u luid de kerk aan de overkant van de straat 10 min. de klokken! Onze slaapkamer is aan de andere kant van het appartement, dus ik slaap erdoor. Maar mijn arme bezoekers gaan afzien.. Ongelooflijk. We wonen vlakbij de vlieghaven en we hebben meer last van kerken dan van vliegtuigen

 

 

De Flair

Door ons bezoekje aan Belgie liggen hier de Flairs van de afgelopen weken. 4 jaar geleden heb ik mijn oma voor mijn verjaardag een abbonement van de Flair gevraagd. Big mistake, zo blijkt, want nu krijg ik de Flair al 4 jaar op rij iedere week in de bus. Elk jaar – voor ik iets kan zeggen – heeft mijn oma al een nieuw abbonement besteld. De schat. Ach ja, nu ik in Zurich woon vind ik het wel fijn om een keertje een (Belgische) Flair te lezen.

En op wat valt mijn oog? Op de foto naast mijn horoscoop, en het onderschrift: onbreekbaar bestek voor humeurige kreeft. Hahaha. Ik ben de eerste minuten niet meer bijgekomen van het lachen. De nagel op de kop. En ze zijn nog iets vergeten.. onbreekbaar bestek is niet alleen handig voor mijn humeur, maar ook voor mijn onhandigheid

 

 

 

Überglucklich

 

Deze middag was het zover. We kregen de sleutel van ONS appartement. Ik was (ben) echt superblij! Ik ben nog eens alle kamers gaan bewonderen, zo geweldig vond ik het Het is echt perfect in orde, ook al is het appartement al 10 jaar oud. En het idee dat daar dinsdag al onze meubels en spullen gaan instaan maakt me nog blijer! Na 8 maanden eindelijk weer het vertrouwde bed, al mijn kleren in de kledingkast, een grote keuken om in te kokerellen, een ruime badkamer, onze nieuwe paarse zitbank van Ikea met chaise longue,… Volgende week dinsdag komt de verhuisfirma. De komende twee weken worden druk en chaotisch, maar dat heb ik er allemaal voor over.

PS Met de gebroken teen is het wat beter. Ik hoef geen pijnstillers meer te nemen, maar stappen blijft een moeilijke aangelegenheid. En het enige schoeisel waar ik inkan, zijn flipflops. Zodoende ben ik zaterdag op flipflops naar een deftig familiefeest geweest.. Dat is eens iets anders he!

Back@Zurich

Na een paar dagen Belgie terug in Zurich. En geef nu toe, het weer was (is) veel te mooi om achter de pc te kruipen. Vandaag geen tijd om deftig te bloggen. Je kent dat wel: valiezen uitpakken, was opzetten, boodschappen doen,post bekijken,… Maar vanaf morgen ben ik er weer helemaal!

Trouwen

Mijn vader vroeg me dit weekend – zeer onrechtstreeks, maar weinig subtiel - wanneer, en of Vriend en ik gaan trouwen. Een vraag waar ik hem het antwoord schuldig op moet blijven. Dat heb ik hen dan ook gezegd: dat kan volgend jaar, binnen 10 jaar of nooit zijn. Hoewel ik wel graag zou willen trouwen.

Ik had het er onlangs nog over met een vriendin die in juli trouwt. Een beetje hetzelfde verhaal als bij ons: al een hele tijd samen, samenwonend en altijd van de daken geschreeuwd dat ze niet gingen trouwen hoewel ik wist dat Zij dat wel wilde. Hij was geen tegenstander, maar vond het gewoon niet nodig. Maar uit liefde voor zijn vriendin is hij vorig jaar dan toch door de knieen gegaan. Geen te groot gedoe, gewoon een leuk feest met familie en vrienden. Awel, dat vind ik nu is schoon ze…

Begrijp me niet verkeerd, tis echt niet dat ik zo veel belang hecht aan het huwelijk. Ik heb veel begrip voor mensen waarbij dat boterbriefje niet hoeft. Voor mij hoeft dat ook niet, maar ik zie het als een extraatje. Vriend en ik zijn al 7 jaar, we waren zowat mekaars eerste lief. We hebben al heel wat meegemaakt, al een aantal keer bijna uit elkaar geweest. Ik zou een huwelijk een mooie manier vinden om aan iedereen te zeggen dat we echt voor elkaar kiezen. Dat we elkaar graag zien. Dat mag gevierd worden vind ik.

En nee, ik ben niet zo naief te denken dat een huwelijk een garantie is voor een leven samen. Alles behalve. Maar of je nu trouwt of niet, een relatiebreuk is sowieso pijnlijk. We hebben geen glazen bol… onze relatie kan nog 30 jaar duren of ze kan binnen een maand gedaan zijn. Who knows! We hebben altijd gezegd dat we zouden trouwen van zodra ik afgestudeerd ben. Dat is ondertussen bijna 2 jaar geleden Ik maak daar echt geen probleem van. Ik weet dat Vriend ook wil trouwen, maar hij vind dat er op dit moment andere dingen belangrijker zijn… en daar ben ik het mee eens.

Toch ga ik in juli – stiekem – een beetje jaloers zijn dat ik daar niet sta te stralen…

 

 

Moe…

Nooit gedacht dat ik van een paar uurtjes in de les zitten, oefeningetjes maken en even snel boodschappen doen zo moe kon zijn. Pijn hebben is echt vermoeiend, zowel lichamelijk als geestelijk. En van de pijnstillers krijg je natuurlijk ook een klop. Daarnet 5 hemden gestreken, aber es reicht für heute. Het is hier echt stralend weer (zoals in Belgie heb ik gehoord) maar ik heb geen fut om ervan te genieten.

Ik heb nog meer respect gekregen voor zieke of minder mobiele mensen! Tmoet zwaar zijn als de simpelste dingen een opgave zijn. Zo is die gebroken teen toch ergens goed voor.

Aftellen

• Vrijdag kennisgemaakt met de Notfall van het ziekenhuis in Zurich. Mijn onhandigheid van vorige week bleek toch niet zo onschuldig als gedacht. Mijn teen is gebroken, maar omdat het op een lastige plek is kunnen ze niet opereren. Het is ingespalkt en ik zit onder de pijstillers. Normaal zou het binnen 3/4 weken genezen moeten zijn…
• Het familiebezoek was heel fijn. Het was net hoogzomer, dus dat betekende boottochtjes, picknicken, een roodverbrande neus, terrasjes en zelfs s avonds tot 10u buiten zitten. Zurich in de lente is zalig! Alleen jammer dat de winter zolang duurt
• Morgen begint de Duitse les opnieuw, de Mittelstufe. Het Anfangerniveau hebben we achter ons gelaten, nu begint het echte werk. En het wordt steeds leuker en interessanter.
• Nu beginnen we echt af te tellen naar de verhuis. Volgende week nog een lang weekend Belgie en het weekend daarna hebben we onze sleutel van ons nieuwe appartement!