Als we nou eens naar de zee zouden gaan

gewoon wij tweetjes, tesaam

al onze zorgen laten meevoeren

met de wind naar oneindige oorden

dan zouden we al onze problemen

van ons af laten drijven

onszelf verdrinken in de diepte van de zee

daar op het strand

konden we dan onze eigen kastelen bouwen

kastelen voor het leven

om dan toe te zien hoe ze door een golf

worden afgebroken tot niets meer

dan een hoopje zand

maar we zouden niet opgeven, oh nee

we zouden opnieuw beginnen dezelfde weg af te leggen

zandkorrel per zandkorrel

en ervoor zorgen dat de zee ze niet kan verwoesten

dan pas

zullen we inzien dat het leven niets meer is

als een zandkasteel vlakbij de zee

21 oktober 2001

Ik schreef dit gedicht toen ik 17 was. In veel opzichten vind ik het gedicht kinderlijk geschreven, maar toch kan ik me nog enorm identificeren met het gevoel dat het uitstraalt. Daarom is het ook een van mn meest dierbare gedichten. Daarom verwijst de titel van het gedicht naar mn blog.